شورى : 37 . 3 - * ( الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الإِثْمِ وَالْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقى ) * نجم : 32 . 4 - * ( وَوُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيه وَيَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها . . . ) * كهف : 49 . 5 - * ( وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوه فِي الزُّبُرِ . وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ) * قمر : 52 - 53 . در بارهء هر پنج آيه صحبت خواهيم كرد و هر يك را بررسى خواهيم نمود . بزرگان و ارباب تفسير از سه آيه اولى استفاده كرده‌اند كه گناهان منقسم بصغائر و كبائراند و استناد به « كبائر » نشان ميدهد كه صغائر هم داريم و در آيهء اول بقرينهء مقابله « سيّئات » را صغائر دانسته‌اند و مورد عفوّ ، البته در صورت اجتناب از كبائر . ظاهرا نميشود انكار كرد كه * ( « ما تُنْهَوْنَ عَنْه » ) * در آيهء اول و * ( « الإِثْمِ » ) * در آيهء دوم و سوم اعمّ از كبائر است و كبائر قسمتى از آن مىباشد . آيه اول كه در سورهء نساء است در آيات قبلى ، خوردن مال يتيم ، ندادن اموال بسفهاء ، گناه در بارهء تقسيم ارث ، زنا ، لواط ( ظاهرا ) ، منع زنان از ازدواج به جهت ارث بردن از آنان ، انكار مهريّهء زن ، تزويج نامادريها ، حرمت تزويج محارم ، اكل مال بباطل ذكر شده سپس آمده : * ( « إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ . . . » ) * . از طرف ديگر فواحش از كبائر خارج نيستند بلكه قطع نظر از كبيره بودن بسيار شنيع نيز هستند و بعبارت ديگر ذكر خاصّ بعد از عامّ است . و اللَّه اعلم . و آن چنان كه در « فحش » گذشت در قرآن بزنا و لواط و تزويج نامادرى بالخصوص اطلاق شده و در كافى باب اللمم از حضرت صادق عليه السّلام نقل